22. Het Hijgend Hert
Weekje relaxen in Vaals, daar waar de Euregio aan je voeten ligt . . . Huisje gehuurd voor een midweek. Lekker herfstlucht snuiven, wandelen en de open haard aansteken. Prachtige kleuren nu in de herfst en slechts vijfentwintig minuten van huis . . . ‘Iedereen vindt het gek dat we hier een huisje huren pap’, zegt mijn zoon. Om nog maar eens te benadrukken dat hij er ‘geen ruk’ aanvindt. ‘Tja, daar kan ik niets aan doen . . . je zusje vindt het geweldig . . . .’ Pfff. . . Gelukkig hebben we een huisje met permanente internetaansluiting zodat hij ook een beetje ‘zijn ding’ kan doen: de ‘kriebels’ lezen én beantwoorden op zijn Hyves.
De bossen zijn uitgestrekt en gevuld met drie nationaliteiten . . . Na anderhalf uur houden de kinderen het voor gezien . . . Alsof wij dát niet van tevoren wisten, staan we ‘per toeval’ voor boscafé ‘Het Hijgend Hert’. Het weer is nog zo goed dat het terras buiten behoorlijk vol zit . . . ‘De enige berghut van Nederland’ lezen we op het houten gebouwtje. Wij dus naar binnen, de kachel aan (poeh) en ‘jede Menge Platz’. Herten en everzwijnen aan de muur en ‘gemütliche’ bankjes om uit te rusten.
We bestellen poffertjes, Poetes (bloedworst met appel en uienringen) en een kaasplankje. Heerlijk! De kachel doet zijn werk . . . rode blosjes aan alle tafels . . . En ook hier doet de tri-nationaliteit van zich spreken: Mort Subite (wie bedenkt zich nou zo’n naam voor een biertje . . . ), Erlinger Weißbier en Leeuw . . . maar ook Kwak en ‘Pontificale’ met 7.2 % . . . man oh man . . . ‘Das Haut Rein’ . . . gelukkig staat de auto vlak bij . . . .